Inspiratie, wat is dat?
Je hebt mij geïnspireerd Joy! Dit hoor ik regelmatig. Toen ik net begon met het delen van mijn verhaal vroeg ik mij regelmatig af; hoezo dan? Is het omdat ik een handicap heb en jij - voordat je mijn verhaal had gehoord - dacht dat jouw leven beter is dan die van mij? Iets wat je na het horen van mijn verhaal hebt bijgesteld en dat ligt voor jouw besloten in inspiratie. Dan ben ik daar tot op de dag vandaag trots op.
Het bleek echter meer dan alleen dat. Doordat ik je meeneem in mijn perspectief krijg je de ruimte om dingen op een andere manier te bekijken en wellicht ontstaan er oplossingen die je zelf nog niet had. Als mijn ervaring jou deze inspiratie geeft dan doe ik dat graag.
Inspiratie kan ook een zaadje zijn, waarbij ik - zonder het zelf te weten - jaren met diegene meereis. Totdat het zaadje tot bloei komt en mensen mij dit laten weten. "Doordat ik wist dat het jou gelukt is, wist ik dat het mij ook zou gaan lukken."
Wat is inspiratie voor jou Joy?
Voor mijzelf heb ik daar heel lang geen antwoord op gehad. Het woord inspiratie vond ik voor mijzelf heel lang lastig. Inspiratie heeft verschillende vormen. Inspiratie geven doe ik onbewust en onvoorwaardelijk. In mijn jeugd heb ik ervaren dat inspiratie op een positieve manier en op een negatieve manier worden gezaaid.
Inspiratie zat voor mij heel lang verstopt in motivatie. Ik heb heel lang gehoord dat ik moest accepteren dat ik dingen niet kon. Dat ik de dingen die voor heel veel mensen wel gewoon bij het leven horen voor mij niet gewoon waren. Dat dit juist niet in mijn leven hoort. Sterker nog, andere vonden dat ik het niet moest willen. Juist dit motiveerde mij om de wereld en mijzelf te laten zien dat ik met mijn anderswerkend lijf een leven kon opbouwen met dingen die voor vele anderen als vanzelfsprekend worden gevonden. Deze kleur van motivatie vond ik wel onprettig. Hij kost heel veel energie. Maar deze weg is mij gegeven en heeft mij ver gebracht.
Nu krijg ikzelf inspiratie van erkenning in al haar zichtbaarheid. Erkenning van de mensen waarmee ik werk. Voor mijn kennis, kunde en ervaring. Mijn vrienden die mij erkenning geven in het evenwicht dat ik nu heb. Juist door alles wat ik heb meegemaakt. Mijn familie die trots is. Iets wat vroeger niet uitgesproken werd. De gedachte was, dat ik vooral niet naast mijn schoenen moest gaan lopen. Nu is die overtuiging verdwenen en geniet ik af en toe van welgemeende erkenning van mensen waarvan het de meeste impact heeft. Daar hoort uiteraard ook diegene bij waarmee ik mijn eigen gezin ben begonnen.
Joy, wie geeft jouw inspiratie?
Mensen die iets doen, wat uiteindelijk tot een mentale of praktische verandering leidt, zonder dat ze dit zelf heel hard kenbaar maken. Ze doen het omdat zij vinden dat dit nodig is.
Wat leuk dat jij ook op het terras zit
Op een zonnige middag in maart installeer ik mij op een terras. Mijn hoofd is vol met vraagstukken van verschillende projecten waar ik deelgenoot van ben. De zonnestralen en het zuchtje wind zorgt voor lucht in mijn hoofd. Zo kan ik orde scheppen en het idee, de woorden of de actie bij het desbetreffende vraagstuk van het project hangen. De puzzelstukjes vallen op zijn plek.
Wat zeg je nou eigelijk?
Mijn gedachten werden onderbroken door een opmerking waar ik niet op voorbereid was. "Wat leuk dat jij ook op het terras zit." De toon en de blik bij de opmerking maakte dat verschillende emoties om voorrang begonnen te strijden. Ik staarde haar even aan en bestelde een verse sinaasappelsap en een stuk appeltaart. Ik hoorde de serveerster meerdere bestellingen opnemen, bij niemand werd dezelfde opmerking geplaatst. De opmerking maakte dat ik niet vroeg om de appeltaart in stukjes te snijden. Daarmee zou ik haar overtuiging bevestigen, daar paste ik voor. "Waarom?" vroeg ik mijzelf. Mijn hoofd antwoordde; Dat weet je toch?!" Ik knikte langzaam. "Doordat ik mij verplaats in een elektrische rolstoel denken sommige mensen dat je je huis niet uitkomt, als je dat dan wel doet wordt dit als een uitje gezien." Mijn hoofd meesmuilde, mijn hart vulde zich met een combinatie van boosheid en verdriet.
Wat zou je op zo'n moment willen zeggen Joy?
Ik zou de serveerster scherp toch fijntjes van repliek dienen: "Ja ik verplaats mij in een rolstoel en kom ook dagelijks mijn huis uit om dingen te doen die je doet om voor een gezin te zorgen. Voor mijn werk reis ik door het heel hele land. Met mijn vriendinnen geniet ik regelmatig van een filmpje of theater, waarna ik naar huis ga en mijn man in ons bed vind. Nu ontvang ik graag mijn bestelling." Dat zou ik willen zeggen, maar dat is mij nog nooit gelukt.
Waar komt dit vandaan?
Volgens mij heeft te maken met de collectieve overtuiging die we in de norm van 'norm'-aal hebben verstopt. De grootste groep in onze samenleving bepaalt wat binnen de norm valt en wat niet. Er wordt ons geleerd om bij alles wat we doen binnen de norm te functioneren. Gek genoeg weet iedereen van kleins af aan wat de norm is. Als je, doordat je lichaam anders werkt buiten de norm valt is er ooit door een elite groepje mensen bedacht dat je naast de 'norm'-ale samenleving leeft. Honderd jaar geleden was dit wellicht een goede werkelijkheid, toen bestonden mensen bij de gratie van lichamelijke inspanningen. Maar hoe kan het dat alles is geëvalueerd behalve de overtuiging en alles wat daaruit voortkomt rondom mensen met handicaps.
..Maar waarom?
Met die ene opmerking kleineer je mij, ja discrimineer je mij. Toch realiseer ik mij iedere keer weer bij dit soort opmerkingen dat ze mij steeds minder doen, sterker nog; Ik ben eraan gewend. Nu valt het op wanneer er neutrale opmerkingen worden gemaakt en ik als mens volwaardig word benaderd. Waarom blijf ik dit dan tegenkomen? Verander de wereld begin bij jezelf. Daarom ga ik als ik op een terrasje zit het gesprek niet aan want hier gaat mijn werk over.
Iets niet kunnen, is vaak niet weten hoe je iets moet doen
Binnenkort meer